کلینیک تخصصی ارتز و پروتز

kisspng-orthopedic-surgery-physician.jpg

۱۳۹۹-۰۲-۱۶ ارتزارتوپدی0

اصطلاح orthopaedic از کلمه یونانی ارتو(Ορθο) به معنای مستقیم و پدیک(παιδικός) به معنای کودک گرفته شده است این اصطلاح در ابتدا به وسیله نیکولاس آندری، جراح فرانسوی، برای هنر تصحیح بد شکلی های اندام‌ها به کار رفت در زمان آن جراحی ارتوپدی چنان که امروزه می‌شناسیم وجود نداشت و جراحی در مراحل ابتدایی انجام می‌شد، احتمالاً از زمان بقراط که در حدود ۴۰۰ سال قبل از میلاد مسیح می زیست تا آن زمان پیشرفت‌های اندکی در این رشته رخ داده بود. همچنین در زمانی که اعمال جراحی بزرگ همیشه به عفونت قطع می گردید (که غالباً کشنده بود) نمی توان تعجب کرد از اینکه اعمال جراحی تنها برای نجات جان بیمار توصیه می گردید بنابراین جراحی ارتوپدی تا تقریباً عصر حاضر عمدتاً به تصحیح بد شکلی اندام ها به وسیله ابزارهای ابتدایی، جا انداختن شکستگی ها و دررفتگی ها با کاهش شدید و قطع اندام ها محدود می گردید.

نقاط عطف جراحی در قرن نوزدهم

اولین پیشرفت تاریخ‌ساز ابداع روش های بیهوشی بود. برای اولین بار Crawford Long اتر را در سال ۱۸۴۲ به کار برد اما مشاهدات خود را هفت سال بعد منتشر ساخت و W.T.G.Morton از بوستون کاربرد اتر برای بیهوشی را در سال ۱۸۴۶ گزارش نمود. چند سال بعد لویی پاستور که در پاریس کار می‌کرد میکروسکوپی قوی به دست آورد و تحقیق بنیادین خود را در زمینه باکتری ها به عنوان عامل بیماری ها انجام داد سپس در سال ۱۸۶۷ ژوزف لیستر که در گلاسکو، اسکاتلند کار می کرد بر اساس تحقیقات پاستور روش جراحی همراه با ضدعفونی را ابداع نمود که برای اولین بار به جراحان امکان داد به دنبال ترمیم اولیه محل زخم جراحی باشند در نهایت در سال ۱۸۹۶ گزارش روند در آلمان مبنی بر کشف اشعه ایکس منتشر گردید که در زمان اندکی در تشخیص جراحی کاربرد عملی یافت.

در بریتانیا بسیاری از اصول بنیادین ارتوپدی حتی قبل از آغاز قرن بیستم به وسیله Hugh own thomas (سالهای ۱۸۳۴ تا ۱۸۹۱) مطرح گردید. توماس به جای انجام اعمال جراحی عمدتاً به روش های محافظه کارانه تر مانند استراحت و استفاده از آتل رغبت داشت و خواهرزاده وی سر رابرت جونز (۱۸۵۷ تا ۱۹۳۳) اصول صحیح جراحی ارتوپدی را چنان که امروزه به کار میرود بنیان نهاد، طی جنگ جهانی اول و پس از آن رابرت جونز جراحان زیادی از آمریکا و انگلستان را آموزش داد و ایشان اولین کسانی بودند که در تمام زندگی خود را صرف علم ارتوپدی کرد کردند.
در نیمه دوم قرن بیستم پیشرفت های شگرفی در فناوری تولید مواد زیستی، وسایل و تجهیزات و روشهای تشخیصی روی داد. این پیشرفت ها تاثیر بزرگی بر انجام اعمال جراحی ارتوپدی به ویژه روش های قابل اعتماد تعویض مفاصل در درمان آرتریت داشت نتایج این روش های جراحی برای مفاصل بزرگ زانو و هیپ چشمگیر بود، به طوری که میزان موفقیت بیش از ۹۰ درصد پس از ۱۰ سال حتی در افراد جوان به دست آمد.

پیشرفت قابل توجه دیگر، ابداع روشهای جراحی میکروسکوپی بود که آناستوموز یا ترمیم اعصاب و رگ های خونی بسیار کوچک را امکان‌پذیر ساخت و بنابراین انتقال بافتهای زنده (پوست عصب یا استخوان) از محلی به محل دیگر در بدن و حتی انتقال به چند قسمت با هم تسهیل گردید. پیشرفت عمده دیگر در حوزه آرتروسکوپی و جراحی آرتروسکوپی رو داد که انجام جراحی با حداقل جراحت بر بسیاری از مفاصل اصلی اندام فوقانی و تحتانی را امکان‌پذیر ساخت. این امر باعث شد که انجام بسیاری از اعمال جراحی به صورت روزانه با کاهش میزان عوارض و بازگشت سریع تر بیمار به فعالیت طبیعی امکان‌پذیر گردد.

درمان های ارتوپدیدرمان اختلالات ارتوپدی

درمان های ارتوپدی در سه گروه قرار می گیرند :

  1. بدون درمان تنها اطمینان بخشی و توصیه های پزشکی
  2. درمانهای غیر جراحی
  3. درمان‌های جراحی

حداقل نیمی از بیماران سرپایی مراجعه کننده به مطب ارتوپدی (به جز موارد شکستگی) به درمان نیاز